عشق وطن

عشق وطن

تــا عشــق وطــن در دل ما صـدر نشین است

خاکش به نظر، گوهر و سنگش چو نگین است

تــا روح خــــرد ، زنــده بُــوَد در وطــن مــا

جــان مایــه ی فـرهنگ دری، شعر وزین است

با شیــره ی جــان، نخـــل ادب، شهــد فشان شد

هر ریشه ی آن با خــرد و عشـق عـجیـن است

شــادابــی بستــانِ سخــن از دم عــشـق اســت

کـــز هـمّــت اربــا ب ادب، سبــز تریـن است

از فـیـــض هــنــر، سرو اد ب گــشت برو مند

با آنــکـه تــبــــر دار ز هــر سو به کمین است

فــرهــنــگ اهــورایــی مــا، ســسـت نگــــردد

هــم شـاخه و هـم ریــشه ی آن، رکن رکین است

سر سبــز تــر از پــیــش، “کریما” شود این ملک

تا عــشــقِ وطــن در دل مــا صــدر نشیــن است

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 + سه =