مـار ماهـی

مـار ماهـی

همـزبـانی در تـو بسیـار است و هـمـدل نیستی

روبـرو یــاری و دشمـن پشـت سر تـو کیستی؟

گه چو مار خفته ای گاهی چو ماهی گرم رقص

مار ماهــی را عـجـب آیــد ز کـارت چـیـستـی؟

در ریا کـاری گرفـتی سبـقـت از« عمرابن عاص »

درس خــود را واردی در امــتحـانـت بـیـستی

زیر چـتـر هـمــزبـانی گـستــرانـدی دام خویش

در پــنـاه اشـک و لـبخـنـد دروغــیــن زیـستـــی

خوب یـا بــد یــکــدل و  یــکـرنگــــم و بی ادّعا

آنچه گــفــتـی مــدّعی خــود صد یکـش هم نیستی

نـقــش پـنهـانـت “کــریـما” از دل آیـیـنـه گـفـت

لحـظـه ای انـدیــشه کــن خـود را نگـر تا کیستی

مـیـــر عشــق

مـیـــر عشــق

مدح و نــوحه حاکــم است وشعر بـیــداری کــم است

روح شعـر از درد و غم با مرغ شبخوان همدم است

شاعــران بــر دوش خــود بـا ر رسالــت می کشنـد

نــور بخــشی، شــب شکــاری با رسالـت تـوأم است

شعـــر نــان و مـــدح دو نــان، دونِ شأن شاعـریست

بی خـبـــر از درد مـــردم، شعـــر گفـتــن ماتــم است

از قـــلــم اشکـــی فـــشــان، شفــاف کــن آیینـه را

ای هــنـــرور همّــتی،تصـویــر عـالــم مبـهــم است

بــا ریـا در خــواب غــفـــلت، بُـرد ما را دست ظلم

از ریــا کــاران ظـــالــم، پشــت این ملّــت خـم است

ملــک عـشــق از خـار فـتــنــه رو به ویرانی نهــا د

باغــبان بـَر کَن ز بُـــن، خاری که در مُـلـک جـم است

سیــنـــه ســرخــان مسیــحایــی همـه پـر پـر شدنـد

لالــه زاران وطــــن، محـتـــاج صــدها مـــریم است

مــســت خـــود بــیــنی شد یـــم از جــام چـشم خود نگـر

آه از ایـــن مستــی که در چــشمــان عــقـــل آدم اسـت

زخـــــم استـــبــدادی ی بـــد خـــیـــم ما، درمــــان نــشــد

نشتـــری از نـیـــش خـامـــه، چــاره سـا ز و مرهم است

مـــیــــر عــشقــی کـــو؟ “کـــریــما”، تــا بتـازد بر ستم

گـــر هـــزاران هــمچـو “عـشقـی” در وطن باشد کم است

 

ستـاره هــای سحـــر زاد

ستـاره هــای سحـــر زاد

دوبــاره کشـتـی ی ِ شب نــور را بهـانه گرفــت

ستــاره هـــای سحــر زاد را نشــانـــه گــرفـــت

درون چـــادر شــب، روشنــی نمــی گنــجــیـــد

شعــاع شعــله ی شــب سـوز را شبـانــه گرفــت

نشســت هـالــه ی غــم در نگــاه روشن صبـــح

دمــی که کشتــی ِ شــب در افــق کــرانه گرفــت

به جـــرم شــب شکــنــی نــا خــدای زورق شـب

نفــوذ خــنــده ی مــه را ز بــام ِ خانـــه گـرفـــت

گلـــوی روزنـــه هــا را به جــرم زایــش ِ نـــــور

شگــردِ نـــا حــقِ شبــگـــرد، جـابــرانه گــرفــت

تـمــام پــنــجــره هــا تــــن بـه تــیـــرگـــی دادنـــد

چـــو دسـت قــدرت شــب، روز را نشانــه گرفــت

عـــروس فــکــرت خــورشیــد ســر به زانـــو بــُرد

ز آه شعــلــه ورش بــاغ شـــب زبـــانــــه گــرفـــت

چــو بـــوی عــشــق”کــریـــمـا” بــر آمد از سُخـنــت

بــه روی صـفـحــه ی دل عــمــرِ جـاودانــه گــرفـــت

 

آئینه شکن ها

آئینه شکن ها

آن تــــیره دلانی که دَ ر میکده بستند

از خمکده ی زهد ریا یکسره مستند

در خانه ی بی روزن وتاریک تحجّر

عمری به عبث منتظر نور نشستند

صد گوهر اندیشه چو آئینه درخشید

هر آ ینه را قوم ریا پیشه شکستند

تا فکر بشر رام شود کهنه پرستان

بر گردنش از شیوه ی نو سلسله بستند

قومی که بود بسته ی زنجیر خرافات

صــد قـــرن دگر نیز همانند که هسـتنــد

آزادی اندیــشــه بهـــیــن رسم اهـوراست

کوته نظران، حیف کزیــن شیـوه گسستــنـد

آئــیــنه شــکـنـها کــه شکــستـنـد قـــدِ سرو

جز ننگ و ملامت ز جهان بهره نجستـنـد

صد شاخه ی نو رُسته «کریمانه» بـر آرد

هـــر سرو سر افراز که با حیــله شکستـنـد