خر خوشبخت!!

خر خوش بخت!!!

خـــری که بیــن خــران بخـــت محترم دارد

بـــه سبــزه زار صــفــا ســور دم به دم دارد

به هــر کجا که رود سور و سات او بر پاست

همـیشــه یونجـه ی تــر می خورد چه غـم دارد

دهــد فـریـب خـران هـر زمـان به رنگـــی نــو

کـــه مـهــره هــای خریـــت ز هــر رقــم دارد

چـو می نــهـد همه جا بـار خود به گُرده ی غـیـر

زبـــان شــــکــوه چــرا گــاهــی از ستـــم دارد

ز رنــج پــیــر و جوان پـر شود چو آخـور او

چــگـونه وی خبــر از رنــج بــیـش و کم دارد؟

ربــوده آخــور شــاهـــی ز شرق و غرب جهان

مگــر کـــه جــام جـهــان بــیــن عـهـــد جـم دارد

در آرزوی وصــالــش خــــران و بــی خبــــران

مـــــراد جــمــلـه دهـــد دســـت پـــــر کرم دارد

برای قـــاطــر و خـــر، گـا ومیـش وبره و بـــز

هـــمیــــشـه نغـــمــه تسلــیم زیــــر و بــــم دارد

چــــو خـوش سرود «کـریما» زبان حال خــری

کــــه در حــریــم خــران بخــت محــتـــرم دارد

                                                             محمود کریمی نیا «کریما»

استاد وفا کرمانشاهی شاعر حماسه سرای ایران

 

صدای شاعر دوران سخن سرای وطن

حماسه پرور عاشق ،امیر ملک سخن

چراغ روشن فرهنگ ناب ایرانی

هماره از قلمت می هراسد اهریمن

سترگ مرد هنر آفرین عرصه ی عشق

تمام هستی ونامت نثار  نام وطن

چه زود بذر جدایی فشاتدی و رفتی

هنوز ما نرسیدیم به وادی ی «ا یمن

هنوز گنج گهر واژه های فردوسی

ز دستبرد حوادث نکرده ای ایمن

هزار نکته ی نغزت میان دفتر ها

در آنتظار تو اند ای یگانه ی دورا ن

وفا« ز هجر رخت سینه شعله زار غم است

 همیشه آتش سـوزان تــنــور سینه ی من

 

 

 

 

شب یلدا

ای شور همدلانه ای رسم آریایی

یلدای عشق و الفت ای آیت خدایی

هر تار گیسوانت راهی به سوی نور است

سر شار مهر و امّید از صبح روشنایی

شب طلوع خورشیدهمدلی« مهر آریایی» را پیشاپیش به همه پارسی زبانان ، در جای

جای جهان به ویژه فرزندان کورش بز رک« اولین پیامبرومعمار دمو کراسی وآزادی»

شاد باش می گویم

.
اس-ام-اس-شب-یلدا

قومی که خرد را ز کف خویش گرفتند

قومی که خرد را ز کف خویش گرفتند

آوای فریبنده کم و بیش گرفتند

پیشینه و فرهنگِ پر از گوهر خود را

با وعده ی پوچی ز کفِ خویش گرفتند

سنگی که تحجّر به تقدّس زند از جهل

مردم به سر خود سپر از «دیش» گرفتند!

با غمزه و اشکال خفن داد دل خویش

از قوم ریا پیشه و از ریش گرفتند

یک عده همه گرگ شدند از تب قدرت

اولاد بشر را همه چون میش گرفتند

چوپانی هر گله به خود فرض شمردند

گر معترضی یافت شدآتیش گرفتند

خنده ی دریا

خـنــده ی دریــا

یک شهــر پُــر کرشـمـه و زریــن نـقـابـهـا

باجام هــای وعــده  ی رنگـیــن حـبابـهــا

ما را بـه سوی چشـمه ی جاری نمی برنــد

پاهــای مانــده در ره دیــریــن سرابــهــــا

گاهـی نـقــاب تازه فــرا خوان کهنگی ست

کـو هــمــتـی کـه پـس بــزنـیـم این نقاب ها

تا کــی درون بــرکـه ی عــادت حـبا ب وار

غا فل ز رود جاری ومانوس خواب ها

رقصنده موج های ریا با لوای عشق!!

 پوشانده راه چشمه و زاید سراب هــا

آتـش گـرفــتـه جــان جهـان از تب دروغ

دلــهـا اسیـــر شعـــله ی این پــیـچ و تاب ها

عمری به جلوه های فریبنده خفته ایم

درسایه سار وعده ی عالی جناب ها

ای قـطـره سوی رود سفــر کن که بشکـفـنـد

نیــلــو فــرانــه خـــنـــده ی دریــا و آبــهـــا

 

 a

دو بیتیهای طنز

                         گمان

نقشینه ی فکر بکر عالم شده اند

باسبحه ووردو ذکر کم کم شده اند

عالم به سرا پرده ی اسرار رسید

آنان به گمان خویش آدم شده اند

      

               خر

ز بار بردن خر بهر ادمی حاکی ست

که خر زنسل  بزرگی وصدق و دلپاکی ست

زهی شرف به خرانی که ره شناس خود ند

دریغ و در د ز آدم کزاین خران شاکیست!؟

                   رسم حور و پری!

سعا یت مکن رسم حورو پری را

بیا موز از زلفشان دلبری را

چه رسمی به از این که قاضی زعدل اش

کشد جای آهنگری مسگری را!؟

ششدانگ بهشت« چند رباعی و دوبیتی طنز»

                     بهشت

  هر فرقه ی خوش بیان  چه زیبا و چه زشت

              در مسجد ودیرو درکلیسا و کنشت

           در کار فروش باغ جنّت همگان

       گر مرد رهی بخر تو ششدانگ بهشت

               *********************                                 

  سال شیرین!

                        چنان سال شیرینی آمد کرج!

                        که تلخی زکف داد امید فرج!!

                      و فر ش رفاقت ز دندان  بید*

                   جدا شد زهم نخ به نخ رج به رج

               بید=حشره ای  که عاشق  تارو پود لباس وفر ش است  وآن را می خورد.

                                                  

زیباترین حضور

زیـبا تـریـن حضـور

ای عـشق بی کـرانه ی سیـال و جــاودان

خورشید راه و هــمــدل و همراز عاشقان

هــر ذرّه با نگاه تـو رقــصان و جلوه گـر

رقـصد به شوق روی تو عـالــم یکان یکان

زیـبــا تـریــن حضور و نهانی ز چَشمهـا

نبـض حـیات می دهی ای نــور جسم و جان

گــه آشکـار می شوی از مــوج خـنــده ای

گاهـی نهــان به اشک گُهــر بار و دُر فشان

گاهــی مـیـان نعــره ی مستـانـه جلــوه گــر

گـه پــرده دار بغــض گـلــو گیر و بی نشان

هــر د م پـیـام تــازه به مــا مـیــرسد ز تــو

گـاهــی به قــا صدان بهاری و گــه خـــزان

جا نـهــا ز جام شوق تو مستا نه می کِشـَنـد

پـیــمـا نه های د م به د م ای نور بی کــران

هــر د م ز فـیــض بوی تودارم مـشام خـوش

هـمــواره چون نفس به “کـریما” بمان، بمان

مهندس همایون خرّم

خــــرّم آن کس که  به دل منزل جاوید نمود

راه خود را به سرا پرده ی معبود گشود

بذر عشقی به دل خلق جهان کاشت و رفت

تــا بر آرد زدل  زنده دلان شــعروســرود

خوش به حا لش که همایون هنر بود و چو گل

خـــرّمــی داد بـه دلــها و دل آ ســوده غــنـود

در گذ شت استا د موسیقی ی عشق وعرفان ایرا نی مهندس هما یو ن خرّ م رابه خا نوا ده ی ایشان وهمه ی هنر مندان  وهنر دوستان  دل آشنا تسلیت می گویم.

قایق خسته!

قایق خسته!

آنـچـنان بـی سـرو سا مان و خرابم  که مپـرس

موج سر گشته ی در یای سرابم که مپرس

می کشــد موج نگاهــش دل ما را به سراب

پــای، پــر آبــله و دیـــده پـر آبــم که مپرس

بــی قــرار از غــم حیــرانی و سیـلی خمار

تشنــه ی جام شــفا بـخـش شرابــم که مپرس

یــار گلچـهــره زنــد زخــمـه ی بیداد به دل

ساز زخمی شده ی پر تب و تابم که مپـرس

قطـره قطـره دل دریــا هــمه در پیچش موج

قــایــقی خـــستـه در امـواج شتابــم که مپرس

جز وصـا لش نــشود مایــه ی آرامــش جـــان

روزو شب غرق در این خواب و خیالم که مپرس

 

خدای ناز و نیاز

خدای ناز و نیاز

ز عشق، حاصل من جز شراره ی غم نیست

بـرای آتــش دل، جـز دو چشـم پـر نـم نیست

بــرای زخــم دلــم جــز نــمـک نمـی بخـشی

اگر چـه زخمـیِ عشقــت به فکر مرهم نیست

تمـام خانــه ی دل گُــر گــرفــته از نگــهت

اگر کـه شعــله کشـد پای، تا سرم غــم نیست

کتـاب چـشم تــو را با نگــاه دل خـوانــد م

که بین عاشق و معـشوق، حرفِ مبهم نیست

به بـارگــاه دو چشــمت، مــرا اشارت کــــن

اگر چه عاشق رویت، در این جهان کم نیست

هـــزار جــلــوه بــه رقــصند و آدمی مخــتـار

به غــیـــر عــشــق “کـــریما”مـرادِ آدم نیـست

 

باده پرست

باده پرست

مــــن عـــاشـــق و مــی پرستم ای دوست

از بـــا ده ی عـــشــق مستــم ای دوســت

بــــا پــــای تــــلاش و قـــد رت عــشـــق

از بنــــد خـــرافـــه جـــستـــم ای دوسـت

بـــــا هـــــمــــّت عـــشــــق در تــــکاپـــو

فــــا رغ ز غــــم شـــکســتـــم ای دوست

هــــــم مـــسلـــم و هــــــم یهــود و بـود ا

مـــن دشــــمن هـــر گـــســستم ای دوست

تــــو هـــــرچـــه بـــخــــوانی ام همــانـــم

نــــقــــش قــــلـــم الــــستـــم ای دوســـــت

در بـــــیــــن تــــــمــــام خـــوبــــرویـــا ن

مـــن دل بــــه کــــسی نــبـــستم ای دوست

جــــز خـــال تــــو دام و دانـــه ام نـــیسـت

در کـــوی تــــو من نشـــستـــم ای دوســـت

 

جام شکسته

 زندانی

جـــنــونـــم دادی و آواره کـــــردی

ز سنـــگ ایــن و آن بیچاره کردی

نـــروید غـــیــر شــــعله ازدل مــــن

مـــــرا قـــقــنـوس آتـشخواره کردی

شکستــــی دم بــه دم جـــام دلــــم را

گـــــهی بــا جام وصلت چاره کردی

رفــــو کردی به هـــرگاه پاره ی دل

و بـــاز از نـــــو دوباره پاره کردی

دلــــی کـــز جــنس شیشه آفــریـدی

چـــرا مـــ‍أ نوس سنگ خــاره کردی

«کــــریــما» را کــه تا کویت کشاندی

دگـــــر بـــاره چــرا آواره کــردی

چه می خواهی از این جام شکستــه

شکـــسته شیشه ی در خون نـــشسته

گـــسسته تــار و پـودم را غم عــشق

نــــوا کـــی خـــیزد از نــای شکسته

زمـــانه قــــفل غــــم بـــسته به نــایم

بــــجز هـق هـق چـه دارد نای خسته

پـــرم بـــستی و دادی شــوق پــرواز

چـــگـونه پــر زنــم بــا بــال بـســتــه

                        زمستان هفتادو پنج

 

حضرت عشق

حضرت عشق

شبی که عــشـق به گلنغمه  ای شکارم کرد

به حلقـه حلـــقـه ی زنـجـیـر در حصـارم کرد

بـلای عـشـق خریـدم بــه جـان دل، عمــــری

مرا به مـرز جـنـون برد و سـر بـه دارم کرد

به کـوره بـُرد مــرا بـارها چو شیـشـه ی خـام

اگرچـه سخـت ولــی جـام بـی غــبــارم کـرد

مــرا چــو دانـه ی انگــور، عـشـق زیـر لگـد

فـشــرد و در خــُم جـان بُـرد و می تـبـارم کرد

چــراغ روشــنـی از نــــور جــان به من بخشید

کـــه در مسیـــر طــلـــب شـاد و استــوارم کـرد

اگرچه شادی وغــم میـخــرد به غــمزه ی خویش

چـگــونـه شد که بـه ســودای غــم دچـارم کرد؟

خوش آن بـــلا که “کریمانه” سوخت جان مـرا

زشعله  شعله ی خود معــــرفـت نـثـارم کرد

                     آذر ۹۱ کرج 

غــنچه هـای عـشق

غــنچه هـای عـشق

زمـان، زمــانِ شکفـتــن زمان شیـدایـی است

ظهــور عـشــق، ز اشـراق دل تـمـاشایی است

به سبــزه زار د لم غــنچه های عشق شکفـت

تمــام پهــنه ی  دل در تــبِ شکوفــایــی است

به کــوچـه کـوچـه ی دل گـام می زنـد مـسـتی

صدای هــر قــد مــش نغـمه های زیبایی است

به راه عـشـق نـهـادم قــدم  به شـوق وصـا ل

روم قــدم به قــدم گرچـه بـیــم رسوایــی است

نـبَـردِ عـشــق و خـرد بهــر صید دل بر پاست

دلِ نــظاره گَــرَم شیــوه اش شکیـبــایـــی است

گهــی خـرد بِِــکَشد سـوی خـویش و گاهی عشق

جــدال عـشـق و خــرد را نگــر، تماشایـی است

پیــام عـشــق “کــریـما” به دل رسان و بـکـوش

زمـان ،زمــانِ شکفــتــن زمـان شیـــدایــی است